Asiel

Deze wereld wordt mij te benauwd. Mijn vrijheid wordt beknot, want zonder coronapaspoort mag ik bijna nergens meer naar binnen. Dat ik gezond leef en navenant gezond ben, doet kennelijk helemaal niet meer ter zake. Mijn roze wangen, pure glimlach en mijn eerlijke uitstraling leggen geen gewicht meer in welke schaal dan ook. Om een waardig lid te zijn van deze gemeenschap moet ik worden getest en gevaccineerd, maatstaven die niets van doen hebben met gezond leven. Al veel te lang heb ik mijn oren laten hangen naar wat anderen vonden of wilden. Dat ging zover dat ik uiteindelijk uitgeput raakte. Die limiet heb ik te vaak overschreden en dat heb ik in mijn oren geknoopt. 

 

Daarom vraag ik nu asiel aan.

 

Lang dacht ik na over waar ik het liefst wil zijn. Denemarken kwam voorbij, want daar voeren ze geen maatregelen (meer) in. Heerlijk! Iedereen wordt daar voldoende waardig geacht om zelf te beslissen. Ook Zweden scoort hoog op mijn verlanglijst. Waar of bij wie voel ik mij het veiligst? Bij wie mag ik zijn wie ik ben zonder te worden be- of veroordeeld? Wie weegt de werkelijke waarde van mijn eerlijkheid, mijn gezonde leefstijl, mijn milieubewustzijn, mijn zorg voor moederaarde en mijn overdaad aan liefde die ik de wereld in wil sturen? 

 

En ineens schoot het mij te binnen: de kabouters! Bij hen vraag ik asiel aan. Zij leven in een liefdevolle gemeenschap, in pittoreske huisjes, één met de vrije natuur. Zij delen alles met elkaar vanuit hun basis: vertrouwen op elkaar en op wat er gebeurt. Zij zijn hemels vrolijk of oprecht chagrijnig. Hun onverbloemde authenticiteit geeft mij een super boost. Zij spelen en ravotten dat het een lieve lust is, zijn volmaakt onschuldig en doen uitsluitend waar ze zin in hebben. Het kind in hen is springlevend. Niets doen staat in hoog aanzien. Ze zijn vrij. Niet voor niets heb ik mijn tuin diezelfde naam gegeven: Vrij.

 

Mijn besluit stond vast. Dus fietste naar het bos waar ik al eerder een bijzondere ontmoeting had met een van hen. Voorbij de hoge struiken en dikke bomen zag ik de grote ladder die naar een poort leidde. Op de poort stond in hoofdletters: TOVERBOOM. Terwijl ik mij afvroeg hoe ik met mijn onhandige mensenlijf bij dat minuscule poortje moest aanbellen, voelde ik mij verkleinen. Loes in Kabouterland. Nadat ik de ladder had beklommen, merkte ik tot mijn verrassing dat de poort gewoon open was. Door een duistere gang in de omgehakte, vermolmde boom vond ik mijn weg naar de volgende grote deur. Ook die was niet op slot. Voorzichtig liep ik over de wiebelende houten hangbrug boven een diep ravijn naar de volgende poort. Het leek mij wat brutaal om die ook direct open te doen, dus trok ik aan het belkoord. Het duurde even, maar uiteindelijk deed een mollige kabouter met grote ogen en een brede glimlach open. Ik viel direct met de poort in huis. 

“Mag ik asiel bij jullie aanvragen?” vroeg ik met trillende stem. 

“Waarom?” Stellig, maar niet onvriendelijk.

“Omdat ik bij jullie uit de wind ben.” 

“Hoe weet je dat?” 

“Vorig jaar sprak ik jullie wijsneus, en eh…  nou, ik dacht… hij zei dat ik altijd terug kon komen.”

Ze zuchtte diep en keek even naar achteren, alsof ze geroepen werd. Ik kon niet zien naar wie ze keek. “Ja, ja,” mompelde ze, waarop ze zich weer naar mij keerde. “Hij zei al dat je weer zou komen.”

 

Ze legde een vel generfd papier in mijn handen. “Laat jouw wijsheid dit formulier invullen,” zei ze. “We willen er absoluut zeker van zijn dat je bij ons kan aarden. Dat is voor ons het beste, maar ook voor jou. Kom terug als alle vragen zijn beantwoord.” Hierop sloot ze zonder ceremonieel de deur. 

 

Nog altijd in kabouterformaat wankelde ik naar de overkant van de hangbrug en ging daar zitten. Ik keek naar het lege vel en zag bovenaan in dikke letters woord voor woord de volgende vraag verschijnen: 

Kun – jij – tijdens - de - storm - buigen - als - een - rietstengel?

 

Aan de linkerkant verscheen de eerste vraag. Terwijl ik die in mijn hoofd even liet rondtollen, verscheen vanzelf het antwoord aan de rechterkant van het bijzondere papier. Hoe lang ik daar heb gezeten, weet ik niet meer, maar na zeven vragen en antwoorden was het vel vol. Het zag er zo uit:

 

Wie en waar ben jij? – Liefde, Loes, Vrij.

Wat wil jij? – Genieten van alles wat is.

Waar wil jij dat doen? – In een eenvoudige, ongedwongen omgeving.

Met wie? – Liefdevolle wezens.

Hoe laat je los? – Door nergens waarde aan te hechten.

Hoe accepteer je? – Van een afstand observeren, zonder oordeel. 

Wat doet discriminatie met jou? – Ik leer mededogen te hebben.

 

Tevreden liep ik terug over de hangbrug, waar de deur al werd geopend voordat ik had kunnen bellen. De kabouter ontving mijn formulier met een veelzeggende oogopslag en ze zei dat ik binnenkort feedback zou krijgen. Een beetje beduusd liep ik weer terug over de hangbrug, door de duistere gang en zodra ik van de laatste sport van de ladder afstapte, groeide ik weer naar mijn menselijke proporties.

 

En nu? Zojuist vond ik in mijn brievenbus een hele kleine enveloppe. Met het openen heb ik gewacht tot jullie, mijn lezers, erbij waren. Iedereen klaar? Uit de mini-enveloppe valt een generfd stukje papier. Even mijn bril pakken, hoor. 

 

Er staat:

Je vertrouwt de kosmos en weet dat alles aan verandering onderhevig is. Je beseft dat uit iedere chaos iets magisch ontstaat. (Dat zien wij in jouw tuin.) Je geniet van het kleine, zoals de wonderen in het bos en de gulle lach die jou gegeven wordt.

Conclusie: Blijf vooral in jouw eigen omgeving buigen als een rietstengel!

 

Liefdevolle knuffel ❤ van alle kabouters

 

December 2021


Comments: 55
  • #55

    Gerda (Friday, 10 December 2021 20:59)

    Dankjewel lieve Loes, voor de mooie woorden van jou, maar vooral van de kabouters.
    knuffel van Gerda

  • #54

    Henny de Wit (Wednesday, 08 December 2021 12:20)

    Lieve Loes,
    Ik heb erg genoten van je blog. Dank je wel. Blijf vooral schrijven, want dan voel ik mij in asiel bij jou. Een omhelzing. Liefs, Henny.

  • #53

    Mirjam (Monday, 06 December 2021 20:53)

    Wat heerlijk en precies zoals het is en in zo’n vrolijke vorm. Grappig toch.. kabouters.. een staat van zijn die onschuldig is ja. Je hebt het zo goed verwoord, wil ook zo’n kabouter zijn, en dank, we mogen het zijn, op onze (in mijn geval nieuwe - maar in dezelfde omgeving!) eigen plek ☀️❤️☀️

  • #52

    Angela (Monday, 06 December 2021)

    Dankjewel Loes! Ik blijf samen met vele anderen buigen als een rietstengel in mijn meest veilige omgeving.
    Liefs Angela

  • #51

    Jürgen (Sunday, 05 December 2021 19:58)

    nice �

  • #50

    Robin (Sunday, 05 December 2021 17:02)

    Mooi geschreven, helemaal waar, wijze kabouters

  • #49

    Marleen (Sunday, 05 December 2021 12:29)

    Goh lieve Loes, wat een schitterend verhaal en wat een kunstenaar ben jij als schrijfster. Ik ga mee in deze nieuwe wereld. Dankjewel

  • #48

    Eva (Sunday, 05 December 2021 11:07)

    Geweldige blog, Loes. Ik heb genoten!!!

  • #47

    Irene (Sunday, 05 December 2021 10:32)

    Wat een magisch verhaal lieve Loes,
    Meebewegen ja, en je eigen ruimte daarin zoeken.
    Kwam ook ineens een herinnering in mij op, jou reis in elfen land, die keer dat we samen op reis waren.
    Weet ik nog, jou spelen met de elfen.

    Xx irene

  • #46

    marjanq (Sunday, 05 December 2021 09:03)

    wat een heerlijk verhaal, Loes!
    dankjewel!!
    buigen als een rietstengel...ik heb dat jaren geleden in een gedichtje ook over mijn grootouders gezegd...zij konden dat!
    waren boer en boerin in Zeeuws-Vlaanderen...zijn resp. 100 en 94 jaar geworden, hebben 12 kinderen grootgebracht en een grote boerderij gerund...
    de gezondheid zelve!
    en...ík ben hun kleindochter!
    uit voorzorg voor mijn kwetsbare zwangere dochter en kleindochtertjes...toch maar wèl gevaccineerd..
    mijn vader mocht als enige van die 12 kids studeren, werd dokter...hij heeft ons ook alle vacvinaties gegeven...
    daarom heb ik geen pokken gehad...
    wel mazelen, bof en rode hond, daartegen bestonden toen nog geen vaccins..
    ik heb t allemaal overleefd...
    ook nu nog steeds...
    alleen wat verkouden...maar negatief getest..
    dankjullie wel sterke genen van mijn voorouders!!
    t kan allemaal...gewoon naast elkaar bestaan...�
    en qigong in de duinen blijven we gewoon doen!!�

  • #45

    Geertje (Wednesday, 10 November 2021 17:44)

    Zo, dat gaat de diepte in. Dank je wel voor dit prachtig inzicht. Liefs.

  • #44

    Rinia (Tuesday, 19 October 2021 19:37)

    Lieve Loes, wat een mooi en openhartig verhaal. Dank je wel dat je dit met ons deelt❤️

  • #43

    Marleen (Sunday, 03 October 2021 20:35)

    Lieve loes, wat heb je een prachtig en eerlijk stuk tekst geschreven, heel herkenbaar!
    Ik vind je zo’n mooi en lief mens en ben ontzettend dankbaar dat je op mijn pad bent gekomen.

  • #42

    Lia de Haas (Sunday, 03 October 2021 16:25)

    Wat heb je dit prachtig weer gegeven . Heel mooi . Ik heb een kaart getrokken bij Gaia Orakel , en wat denk je " Juwelen van Tranen "

  • #41

    John Werkhoven - Spang (Sunday, 03 October 2021 14:03)

    Wat een eerlijke mooie hartverwarmende blog. Dankjewel!

  • #40

    Helen (nicht) (Sunday, 03 October 2021 09:15)

    Mooi Loes…, wat een rijkdom wanneer je je gedachten en je gevoelens en je ervaringen zo mooi en verhelderend kunt verwoorden… waardoor verdriet en verwarring een plekje vinden in geluk.
    Voor jezelf, maar ook voor je lezers. Prachtig…
    Liefs

  • #39

    Helen (nicht) (Sunday, 05 September 2021 17:32)

    Loes…, wat heftig….
    Sterkte met het verwerken…, dit moet in alle opzichten een loodzware ervaring zijn geweest…
    xxx Helen

  • #38

    Anneke (Sunday, 05 September 2021 14:29)

    Nou Loes, dat lijkt me heftig zeg om dit inderdaad weer even te laten bezinken in je systeem. Ik wens je sterkte maar zo te lezen doe je het ongelooflijk goed in je nieuwe leven. Fijn.
    Lieve groet
    Anneke

  • #37

    Alice van der Steen (Sunday, 05 September 2021 13:40)

    Lieve Loes, kippenvel hoe je dit beschrijft, van het begin tot het eind.
    Ook dit hoort bij het leven, wat prachtig is, volledig handelen op gevoel.
    Dankbaar dat ik je ontmoet heb��
    Liefs Alice ❤️

  • #36

    Je nicht Marion (Sunday, 05 September 2021 13:31)

    Jeetje Loes, zo fijn om weer een blog van je te lezen. Je weet alles zo mooi te beschrijven, ook als je zoiets triests meemaakt.

  • #35

    Nelly (Sunday, 05 September 2021 13:21)

    Wow Loes.....
    Diep respect, loslaten, geen verwachting, alleen in het NU!

  • #34

    Marga Willemse (Monday, 08 March 2021 10:03)

    Wow Loes wat een prachtige ervaringen. Lees er zoveel vertrouwen in het leven in terug. Vanuit het nu. Een Tesla.... en de prachtige blauwe vlinder ontroerd me.
    Veel liefs
    Marga

  • #33

    marjanq (Monday, 08 March 2021 04:44)

    wat een prachtig verhaal Loes!
    inspiretend...en hoopgevend!
    Fijn dat je weer terug bent!
    liefs, mq

  • #32

    Helen (nicht) (Tuesday, 09 February 2021 09:42)

    Loes, Loes.. wat schrijf je toch elke keer weer mooi. Ik ga voor jouw blogs zitten en hang aan je lippen tot de laatste zin. En telkens raakt het me weer en voel ik bepaalde emoties (blijdschap, trots, verwondering, het maakt niet uit wat, maar het maakt iets los..).
    Dankje Loes en hopelijk snel weer eens tot ziens én tot knuffels!
    xxx

  • #31

    Lia de Haas (Sunday, 07 February 2021 10:43)

    Wat Heerlijk weer hoe je alles verwoord . Alvast een Dikke knuffel van mij .

  • #30

    Irene (Saturday, 06 February 2021 22:19)

    Wat mooi beschreven lieve Loes, jou pad zowel in als uit het dal.
    Fantastische foto ook van jou
    X irene

  • #29

    Helen van Houts (Monday, 04 January 2021 12:42)

    Lieve Loes
    Het ziet er heerlijk uit, jullie Portugees paradijsje. Maar inderdaad, belangrijker is dat je in harmonie bent met jezelf. Dat heb je weer prachtig omschreven.
    Ook voor jou en je lief de allerbeste wensen voor 2021.
    Veel liefs
    Helen , je nichie �

  • #28

    Nelly (Sunday, 03 January 2021 15:39)

    Alle goeds voor jou in 2021!
    Ook hier zijn de liefdevonkjes nog steeds volop aanwezig�.

  • #27

    Inge (Wednesday, 16 December 2020 13:06)

    Hoi Loes,
    dank je voor deze blog. Mooi alweer en oprecht. Nieuwe paden vinden, dat is wat helpend is in het leven. Voor jullie allebei warme en lichte Kerstdagen gewenst! Liefs, Inge

  • #26

    Rinia (Sunday, 08 November 2020 16:59)

    Lieve Loes,

    Wat een prachtige ervaring en wat heb je dit weer mooi opgeschreven. Het kan zo in een boek.
    Mooie foto’s ook, ga vooral zo door, ik geniet van je schrijfkunst.
    Liefs
    Rinia

  • #25

    Alice van der Steen (Sunday, 08 November 2020 07:54)

    Wauw geweldig wat een mooie belevenis, ik ga vanmiddag heerlijk wandelen in het bos en hoop dat ik deze wezens ook mag ontmoeten � wat leuk geschreven lieve Loes heb er nu al zin in,
    liefs Alice �

  • #24

    Selwyn Strijker (Wednesday, 14 October 2020 08:06)

    en Zó is het!

  • #23

    Gerda van www.madamerenarde.nl (Sunday, 04 October 2020 22:02)

    Dag lieve Loes,
    Ik ben geraakt door jouw mooi geschreven verhaal.
    Ik heb veel inspiratie opgedaan sinds 2 jaar bij Marlon van https://www.innerselftraining.nl/vrije-betaling, en vond haar vrije betaling regeling zo mooi dat ik dit overgenomen heb op mijn website, i.o.m. Marlon. Toen ik het haar vertelde, zei ze: "Prima dat je het overneemt van mij maar let op!! Koppel jouw eigenwaarde niet aan het bedrag wat mensen betalen." Wat een mooie waarschuwing, en wat sluit dit mooi aan bij jouw verhaal. Mooie levenslessen, ik ben dankbaar.
    warme groet
    Gerda

  • #22

    Rinia (Sunday, 06 September 2020 10:43)

    Lieve Loes, wat ontzettend mooi- en eerlijk geschreven. Je bent een prachtmens�.

  • #21

    Alice van der Steen (Sunday, 02 August 2020 13:22)

    Zo mooi en lief geschreven, fantastisch de natuur met alles wat er bloeit en groeit ik kom graag een kopje kruiden thee bij jou drinken als het gelegen komt, lieve groeten Alice van der Steen ���

  • #20

    Rinia (Sunday, 02 August 2020 10:42)

    Lieve Loes,

    Wat prachtig geschreven, je bent ook zo’n mooi en lief mens. Ik geniet van je blogs.

  • #19

    John (Monday, 06 July 2020 22:21)

    Prachtig beschreven Loes. Fijn om er net zo in te staan.

  • #18

    Lia de Haas (Monday, 06 July 2020 14:54)

    Uit mijn hart gegrepen . Ik vlieg met je mee !!!!!

  • #17

    Lia (Monday, 04 May 2020 15:54)

    Weer mooi geschreven . Zo sta ik er dus ook (nog steeds) in. Ik was net bij een vriendin , zij is zo bang ,en blijft alles poetsen , al kijk je er maar naar .Goed dat je weer bent begonnen met les geven . Ik ga ook naar yoga . Met nog 1 persoon , de rest gaat via skype , niet mijn ding.
    Ik ben benieuwd hoever we bij je volgende blog zijn . Hopelijk is het dan wat gezelliger
    Liefs ,
    Lia

  • #16

    Sandra Koot (Saturday, 04 April 2020 23:17)

    Heel mooi Loes, dankjewel ��

  • #15

    Henny de wit (Saturday, 14 March 2020 14:23)

    Super mooie blog Loes, diep doorvoelt, kan helemaal met je mee. Heb er van genoten. En ben blij voor jou dat het goed met je gaat en dat je het fijn hebt gehad in Portugal. Liefs en tot ziens. Henny.

  • #14

    Nelly (Sunday, 09 February 2020 09:20)

    Lieve Loes,
    Fijn te lezen dat alle emoties er mogen zijn en de balans daarin groeiende is.
    Wens je vele oases van rust en balans,
    ook in het hier en nu.
    Dikke knuffel�

  • #13

    Sandra (Saturday, 08 February 2020 23:45)

    Wat mooi Loes ��

  • #12

    Alice van der Steen (Saturday, 08 February 2020 10:16)

    Lieve Loes, wat prachtig verteld wat heerlijk dat het goed gaat met jou. Heerlijk genieten en voelen in Portugal en het verhaal over de prachtige ezels daar moest ik wel even om huilen zo liefdevol, wij kunnen zoveel leren van alle prachtige dieren op aarde veel liefs, ��

  • #11

    Peter (Tuesday, 14 January 2020 19:55)

    Hoi Loes,
    Laatst vroeg iemand die ik een 50 jaar niet had gezien, en Peter hoe is jou leven gegaan.
    Ik antwoordde Tja ik heb een hoop geleerd.
    En leren doe je alleen als je het leven oppakt en verdomd veel fouten maakt.
    En uiteraard zijn er dan heel hele hoop mensen die zelden iets hebben ondernomen en totaal geen inleving kunnen opbrengen in een andere aanpak van zaken en met enorm veel kritiek jou kunnen bekritiseren.
    Maar uiteindelijk hebben deze mensen wel jou zogenaamde fouten of manier van aanpak waargenomen en dat komt er op neer dat jij al deze mensen enorm veel geleerd heb.
    En dat is toch ook iets om trots op te zijn.
    Elk mens die je in je leven ontmoet betekent, of heeft iets voor je betekent. ( alleen kom je er vaak te laat achter) groet Peter

  • #10

    Anneke (Monday, 13 January 2020 10:03)

    Hallo lieve Loes, ik zag je nog dansen laatst. Toen was je nog vol energie . Inderdaad zijn de dingen die de maatschappij drijven soms erg ver buiten onszelf. Het is nooit de bedoeling geweest dat we enige contest zouden winnen, het is inderdaad de bedoeling dat we Leven!!
    We vergeten het allemaal wel eens hoor, dus val je zelf niet hard.
    Je doet het immers fantastisch !
    Wow ik kan jullie gewoon voelen in je verhaal, heerlijk tussen de ezels.
    Veel liefs en een dikke kus
    Anneke

  • #9

    marjanq (Sunday, 08 December 2019 08:00)

    mooi verhaal Loes!
    jaaa...dat steeds " getest " worden...dat herken ik zo goed ook...
    je krijgt steeds situaties ...waarin je op nieuw de kans krijgt om je kracht en eigenwaarde te versterken...juist door allerlei "plagerijtjes" van t universum...
    ik denk dat ik soortgelijke processen als jij heb meegemaakt...
    grappig..ik heb dus nog niet eens je boek kunnen lezen.. maar uit jouw bovenstaand verhaal herken ik al veel...
    en...ik geniet ook zo intens van mijn warme holletje...binnen!
    hou vol lieverd!... je bent een prachtmens!!
    tot gauw ziens hoop ik weer!!

  • #8

    Alice van der Steen (Saturday, 09 November 2019 19:30)

    Super leuk geschreven verhaal en helemaal waar.
    Ik doe het al redelijk goed maar na deze wijze les ga ik nog beter mijn best doen en misschien wel een compost hoop creëren �
    Dank je Loes❤️

  • #7

    José (Saturday, 09 November 2019 13:42)

    Lieve Loes,
    Je boek in een adem uitgelezen, wat een bijzonder verhaal inspirerend moedig en soms herkenbaar.
    Zeer mooi en openhartig geschreven voor mij ben jij een echte Held!

    Geniet van het succes het komt jou !

    p.s
    de spreuk van deze week van Brené Brown geeft mij weer nieuwe kansen om te groeien dank zij jou lieve Loes wat wordt ik daar blij van!!!
    Heb een fijn weekend en graag weer tot maandagochtend.

  • #6

    Ria Nijman (Wednesday, 02 October 2019 22:21)

    Loes, ik heb je boek gelezen en binnen 3 dagen uit! Wilde door, nieuwsgierig. Heel goed geschreven en te lezen. Sommige dingen herkenbaar, ook hoe ik jou kende en misschien juist niet kende. Boeiend en enorm blij dat het leven je nu echt toe lacht, jij je echt goed voelt. Lieve groet uit Limmen.

marjanq (Monday, 04 May 2020 07:51)

mooi verhaal Loes...en heel herkenbaar!!
ik volg ook mijn eigen wijsheid...
en geniet enorm..van nix meer hòeven...en helemaal mijn eigen tijd indelen...doen waar ik alleen zelf zin in heb...met in acht nemen van afstand...
zelfs op bezoek bij mijn kleindochtertje..in hun tuin...op afstand!!!...is al n paar keer mogelijk gebleken...��
maar...ik mis wel heel erg...dat ik haar dan niet mag knuffelen...��
dat is het enige nadeel voor mij persoonlijk nu..
ik hoop..en bid..dat deze crisis wel een kentering brengt..
dat we nu vanuit solidariteit met elkaar gaan leven..en niet meer met alleen maar dollartekens in de ogen 
en..dat we weer gaan zòrgen ..voor moeder aarde..ipv haar uitbuiten.
fijn dat je gewoon doorgaat met je lessen in de duinen..Loes!
bizonder!!
hou vol allemaal!!
liefs, marjanq

 

Hans Reijgwart (Sunday, 16 June 2019 14:05)

Hallo Loes,
Ik volg je blog met veel belangstelling. Het is mij inmiddels wel duidelijk dat ik nu met een andere Loes te maken heb, dan bij onze laatste ontmoeting. Ik heb het gevoel dat je uitstekend in je vel zit - als een vis in het water. Ik ben zeer benieuwd naar je boek, met name het gedeelte over onze gezamenlijke werkgever, die toch eigenlijk de aanzet heeft gegeven tot de persoon die je nu bent.
Een verzoek: zou je op je mailinglist ... willen zetten? Dit is een vriendin van ons die vergelijkbare problemen heeft gehad en die ik jou mail altijd doorstuur.
Liefs en groetjes,
Hans

 

Je bevrijden van het bekende heet sterven – pas dan leef je echt

 

Krishnamurti 

 

 

 

 

Als het bordje Glimlach

voor de ingang hangt,

is de tuin niet te bezoeken.

Designed by Ed&Loes