Voed je demonen


Na een heerlijke zonnige en ontspannen dag aan zee werd de hemel plotseling donker en barstte het onweer los nog voordat ik kon schuilen. Nu ben ik gelukkig gek op natuurgeweld, onweer, felle lichtflitsen en knetterende donder. Lang geleden belandde ik tussen de eilanden van Griekenland in een vliegende storm. We voeren met ongeveer honderd mensen in een scheepje naar het eiland Santorini. Het gemoedelijke weer veranderde in een ommezien in een heftige storm. Bijna alle passagiers werden zeeziek en de kleine boot had de grootste moeite om koers te houden waardoor de tocht tot ver in de donkere avonduren duurde. Ik was zo ongeveer de enige die niet ziek werd en terwijl ik mij stevig vasthield aan de reling, met beide voeten op het dek, bewonderde ik de maan die steeds weer omhoogschoot en naar beneden donderde. De imposante golven beukten tegen het nietige scheepje en ik genoot volop van dit natuurgeweld. Probleemloos gaf ik mij over aan het gevoel dat de natuur zich door niets laat tegenhouden en ik wist: wij, primitieve mensjes, hebben daar geen enkele zeggenschap over.

 

Wat zou ik mijzelf toch graag op eenzelfde zorgeloze manier overgeven aan mijn innerlijke uitbarstingen. Vooralsnog lukt mij dat niet. Onlangs, tijdens een zomerse dag, doorboorde een prikkel mij weer eens als een trefzekere speer. Het raakte mij zo diep, tot aan een bekend innerlijk (kind)trauma, dat alle innerlijke processen die ik de laatste jaren in kaart heb naar boven bracht... voor de zoveelste keer. Emoties die hierbij oncontroleerbaar naar boven komen drijven zijn woede, pijn, angst, een enorm laag zelfbeeld én verdriet. En als klap op de vuurpijl volgt een oordeel: “Kolere Loes, dit ken je nu zo langzamerhand toch wel? Schei nu eens uit met dat gedoe!”

 

Deze heftige emoties zijn sterker dan mijn stellige voornemen om ze in liefde toe te laten. En het enige dat ik tijdens zo’n uitbarsting wil is ze allemaal zo snel mogelijk uitschakelen. Weg met jullie! Het is volstrekt ontoelaatbaar dat ik mijn woede en pijn uit, maar toch gebeurt dat. Met als gevolg, nóg meer woede, pijn en zelfoordeel. In deze volledige verwarring verlies ik alle controle en loop ik rond als een kip zonder kop. 

Vriend J. ziet mijn wanhoop en vraagt wat ik nodig heb. Hij vertelt mij dat hij is geïnspireerd door het vijfstappenplan van Tsultrim Allione en dat hij oefent om zijn demonen te voeden. Ja, dat wil ik ook. “Waar voel jij de woede?” vraagt J. Ik bespeur een stekelig gedrocht in mijn borstkas. Aan de hand van andere vragen onderzoeken we dit monster en gaandeweg nestel ik mij in dit wezen. 

Het zegt korzelig: “Ik maak jou duidelijk dat ik mij gevangen voel en mij niet kan uiten. Ik moet zo worstelen om naar buiten te kunnen.” 

“Wat heb je nodig?” vraagt J.

“Acceptatie dat ik er mag zijn,” luidt het antwoord. Dat begrijp ik, want ik stuur het iedere keer weer genadeloos weg. Ik heb al zoveel boosheid in mijn jeugd meegemaakt, dat ik er niets meer van wil weten.

“Hoe ga jij je voelen als je krijgt wat je wilt?” vraag ik het. 

“Dan kan ik mij ontspannen en durf ik mijn kwetsbaarheid te laten zien.” 

J. stimuleert mij een bron van zuivere nectar te creëren in mijn lichaam. Ik hoor het wezentje vol dankbaarheid smakken en ondertussen zie ik hoe het de stekels intrekt. Een zacht en kwetsbaar velletje wordt zichtbaar. Snorrend gaat het liggen en dommelt weg.

 

Al eerder schreef ik dat er eerst chaos moet zijn, voordat er transformatie kan plaatsvinden. Chaos en verlies van houvast zijn de beste ingrediënten om je te bevrijden van wat vastzit. Zoals in de natuur het onweer of een storm alle tijd en ruimte krijgen om te ontladen. Zonder oordeel of tegenwerking mogen ze zijn wie ze zijn. Datzelfde geldt voor ons gemoed. 

Het dringt tot mij door dat de periodes tussen een heftige emotie steeds groter worden en het diepe gevoel van wijsheid en liefde dat in ieder moment aanwezig is veelvuldig voorkomt. Met dit inzicht wortelt dit advies dieper in mij: “Vergeet de humor niet, als jouw demon tevoorschijn komt.” 

 

Opgelucht haal ik weer adem. De machteloze woede is spoorloos. 

 

juli/augustus 2022

 

Comments: 43
  • #43

    Sylvia (Monday, 01 August 2022 12:48)

    Prachtig Loes! ❤️

  • #42

    Jürgen (Monday, 01 August 2022 08:21)

    �toppie, toppie��

  • #41

    marjanq (Sunday, 31 July 2022 08:54)

    aah...mooi verhaal...en zo waar!!
    vriend J heeft t mij ook es geleerd�...
    en ik leer er nu nog meer over in een andere online-cursus!.. zo verlichtend en verhelderend!���
    dankjewel weer Loes...voor jouw verhaal!
    stoer dat jij niet bang werd in die Griekse storm op zee..in een klein bootje...����

  • #40

    John (Saturday, 30 July 2022 23:08)

    Prachtig weer en hoe herkenbaar. Dankjewel Loes.

  • #39

    Cor Jansen (Friday, 24 June 2022 15:08)

    Mooi stuk Loes.
    Vooral de link met hoogmoed vind ik mooi.
    De 'anderen' doen het altijd fout, is inderdaad een makkelijke manier om niet aan jezelf te denken.
    Maar ondertussen vreet dat wel aan je, en belemmert dat de rust en aanvaarding van het hart.
    Nogmaals Mooi

  • #38

    Gerda. (Tuesday, 21 June 2022 10:24)

    Lieve Loes,

    Wat een mooi geschreven blog, op sommige punten zo herkenbaar.
    Blijf dichtbij jezelf en je hart, daar is voldoende licht, wijsheid en liefde!

    Lieve groet van Gerda

  • #37

    Marjolein de Vries (Tuesday, 21 June 2022 09:39)

    Lieve Loes,

    Wat heb je dit mooi omschreven, een proces van buiten naar binnen, de plek van ons hart, waar alles stil is, waar geen angsten en oordelen zijn, waar zoals je zegt liefde en licht is. Dat allerlaatste wens ik jou toe in jouw leven zodat alles in jou tot innerlijke rust mag komen.

    Liefdevolle lichtgroet,
    Marjolein de Vries

  • #36

    Nelly (Sunday, 19 June 2022 11:59)

    Zo eerlijk, zo kwetsbaar maar tegelijkertijd ook sterk.
    Hartekwaliteiten zijn zo puur!
    Ik wens je er vele�.

  • #35

    Irene (Sunday, 19 June 2022 09:04)

    Lieverd wat een mooi en wijs inzicht..
    Ja ergens ook "hoogmoed" ik herken dit.
    En het alleen voelen hierin.
    Daaronder het hartsverlangen naar verbinding.
    Mooi hoe je afsluit met de rust in je hart.

    Liefs voor jou, mooie gevoelige vrouw

  • #34

    Jürgen (Sunday, 15 May 2022 12:59)

    Hmm, lieve Loes, heel herkenbaar! (Ook de foto, hahaha�) Fijn dat we ons levenspad soms voor een stukje met elkaar mogen delen!������

  • #33

    marjanq (Sunday, 10 April 2022 09:39)

    je eigen hart en je eigen pad volgen...in vertrouwen op de kracht van het " universum"...( of...op God=LIEFDE...)
    mooi levensprincipe!
    doe ik ook al n tijdje...
    we wandelen in dezelfde richting..(.misschien??...).... over dijken en duinen...de levenszee in...!

  • #32

    Marleen (Sunday, 13 March 2022 12:18)

    Ha lieve Loes, heerlijke "eigen"wijze vrouw, dankjewel voor dit blog. Ik heb van je genoten en het is zo waar wat je schrijft, voor mij ook.
    knuffels voor jou, Marleen

  • #31

    John Werkhoven - Spang (Saturday, 12 March 2022 20:49)

    Prachtig weer.
    Uiteindelijk zijn we maar het liggende streepje tussen de twee jaartallen op onze gedenksteen of urn. Het eerste jaartal is een feit, van het tweede jaartal weten we alleen zeker dat het er komt. Je kan dan maar beter zorgen dat je leeft voor dat het zover is.

  • #30

    marjanq (Sunday, 13 February 2022 15:17)

    haha...heerlijk!!
    lekker gek blijven zou ik zeggen!!����
    jammer dat je er zo lang tegen gevochten hebt...
    je bent een prachtmens...toch??!!!!������

  • #29

    Anneke (Sunday, 13 February 2022 14:37)

    Ach lieve gekke Loes,
    Laat ik nu toch erg gek zijn op gekke mensen!
    Ik houd niet zo van normaal, zou dat zo kunnen zijn omdat ik het zelf ook niet ben?
    En als ik dan een normaal iemand tegen het lijf loop wordt tevens ,mijn niet zo gewoon zijn ,zo sterk uitvergroot
    Maar wat herken ik het als je verteld dat het er niet bij horen. Dat doet zo zeer.
    In elk geval : jij hoort bij mij. Dus dan ben je een ieder geval nooit helemaal alleen, en ik ook niet

  • #28

    Marleen (Sunday, 23 January 2022 21:32)

    Lieve Loes, altijd lees ik je verhaal, als je mailtje komt. En dan is het alsof ik jou weer even ontmoet. Helemaal zoals jij bent, een heerlijk mens!! liefs voor jou xxx

  • #27

    John Werkhoven - Spang (Sunday, 23 January 2022 21:11)

    Prachtig! Mooi hoe je dit vertelt. Rust in jezelf vinden in deze woelige tijden is een cadeau waarvan je niet eens wist dat je het zelf had ingepakt.

  • #26

    Henny de Wit (Wednesday, 08 December 2021 12:20)

    Lieve Loes,
    Ik heb erg genoten van je blog. Dank je wel. Blijf vooral schrijven, want dan voel ik mij in asiel bij jou. Een omhelzing. Liefs, Henny.

  • #25

    Mirjam (Monday, 06 December 2021 20:53)

    Wat heerlijk en precies zoals het is en in zo’n vrolijke vorm. Grappig toch.. kabouters.. een staat van zijn die onschuldig is ja. Je hebt het zo goed verwoord, wil ook zo’n kabouter zijn, en dank, we mogen het zijn, op onze (in mijn geval nieuwe - maar in dezelfde omgeving!) eigen plek ☀️❤️☀️

  • #24

    Angela (Monday, 06 December 2021)

    Dankjewel Loes! Ik blijf samen met vele anderen buigen als een rietstengel in mijn meest veilige omgeving.
    Liefs Angela

  • #23

    Robin (Sunday, 05 December 2021 17:02)

    Mooi geschreven, helemaal waar, wijze kabouters

  • #22

    Marleen (Sunday, 05 December 2021 12:29)

    Goh lieve Loes, wat een schitterend verhaal en wat een kunstenaar ben jij als schrijfster. Ik ga mee in deze nieuwe wereld. Dankjewel

  • #21

    Eva (Sunday, 05 December 2021 11:07)

    Geweldige blog, Loes. Ik heb genoten!!!

  • #20

    Irene (Sunday, 05 December 2021 10:32)

    Wat een magisch verhaal lieve Loes,
    Meebewegen ja, en je eigen ruimte daarin zoeken.
    Kwam ook ineens een herinnering in mij op, jou reis in elfen land, die keer dat we samen op reis waren.
    Weet ik nog, jou spelen met de elfen.

    Xx irene

  • #19

    Lia de Haas (Sunday, 03 October 2021 16:25)

    Wat heb je dit prachtig weer gegeven . Heel mooi . Ik heb een kaart getrokken bij Gaia Orakel , en wat denk je " Juwelen van Tranen "

  • #18

    John Werkhoven - Spang (Sunday, 03 October 2021 14:03)

    Wat een eerlijke mooie hartverwarmende blog. Dankjewel!

  • #17

    Helen (nicht) (Sunday, 03 October 2021 09:15)

    Mooi Loes…, wat een rijkdom wanneer je je gedachten en je gevoelens en je ervaringen zo mooi en verhelderend kunt verwoorden… waardoor verdriet en verwarring een plekje vinden in geluk.
    Voor jezelf, maar ook voor je lezers. Prachtig…
    Liefs

  • #16

    Anneke (Sunday, 05 September 2021 14:29)

    Nou Loes, dat lijkt me heftig zeg om dit inderdaad weer even te laten bezinken in je systeem. Ik wens je sterkte maar zo te lezen doe je het ongelooflijk goed in je nieuwe leven. Fijn.
    Lieve groet
    Anneke

  • #15

    Alice van der Steen (Sunday, 05 September 2021 13:40)

    Lieve Loes, kippenvel hoe je dit beschrijft, van het begin tot het eind.
    Ook dit hoort bij het leven, wat prachtig is, volledig handelen op gevoel.
    Dankbaar dat ik je ontmoet heb��
    Liefs Alice ❤️

  • #14

    Je nicht Marion (Sunday, 05 September 2021 13:31)

    Jeetje Loes, zo fijn om weer een blog van je te lezen. Je weet alles zo mooi te beschrijven, ook als je zoiets triests meemaakt.

  • #13

    Nelly (Sunday, 05 September 2021 13:21)

    Wow Loes.....
    Diep respect, loslaten, geen verwachting, alleen in het NU!

  • #12

    Marga Willemse (Monday, 08 March 2021 10:03)

    Wow Loes wat een prachtige ervaringen. Lees er zoveel vertrouwen in het leven in terug. Vanuit het nu. Een Tesla.... en de prachtige blauwe vlinder ontroerd me.
    Veel liefs
    Marga

  • #11

    Helen (nicht) (Tuesday, 09 February 2021 09:42)

    Loes, Loes.. wat schrijf je toch elke keer weer mooi. Ik ga voor jouw blogs zitten en hang aan je lippen tot de laatste zin. En telkens raakt het me weer en voel ik bepaalde emoties (blijdschap, trots, verwondering, het maakt niet uit wat, maar het maakt iets los..).
    Dankje Loes en hopelijk snel weer eens tot ziens én tot knuffels!
    xxx

  • #10

    Irene (Saturday, 06 February 2021 22:19)

    Wat mooi beschreven lieve Loes, jou pad zowel in als uit het dal.
    Fantastische foto ook van jou
    X irene

  • #9

    Inge (Wednesday, 16 December 2020 13:06)

    Hoi Loes,
    dank je voor deze blog. Mooi alweer en oprecht. Nieuwe paden vinden, dat is wat helpend is in het leven. Voor jullie allebei warme en lichte Kerstdagen gewenst! Liefs, Inge

  • #8

    Rinia (Sunday, 08 November 2020 16:59)

    Lieve Loes,

    Wat een prachtige ervaring en wat heb je dit weer mooi opgeschreven. Het kan zo in een boek.
    Mooie foto’s ook, ga vooral zo door, ik geniet van je schrijfkunst.
    Liefs
    Rinia

  • #7

    Alice van der Steen (Sunday, 08 November 2020 07:54)

    Wauw geweldig wat een mooie belevenis, ik ga vanmiddag heerlijk wandelen in het bos en hoop dat ik deze wezens ook mag ontmoeten � wat leuk geschreven lieve Loes heb er nu al zin in,
    liefs Alice �

  • #6

    Lia de Haas (Monday, 06 July 2020 14:54)

    Uit mijn hart gegrepen . Ik vlieg met je mee !!!!!

  • #5

    Peter (Tuesday, 14 January 2020 19:55)

    Hoi Loes,
    Laatst vroeg iemand die ik een 50 jaar niet had gezien, en Peter hoe is jou leven gegaan.
    Ik antwoordde Tja ik heb een hoop geleerd.
    En leren doe je alleen als je het leven oppakt en verdomd veel fouten maakt.
    En uiteraard zijn er dan heel hele hoop mensen die zelden iets hebben ondernomen en totaal geen inleving kunnen opbrengen in een andere aanpak van zaken en met enorm veel kritiek jou kunnen bekritiseren.
    Maar uiteindelijk hebben deze mensen wel jou zogenaamde fouten of manier van aanpak waargenomen en dat komt er op neer dat jij al deze mensen enorm veel geleerd heb.
    En dat is toch ook iets om trots op te zijn.
    Elk mens die je in je leven ontmoet betekent, of heeft iets voor je betekent. ( alleen kom je er vaak te laat achter) groet Peter

  • #4

    Anneke (Monday, 13 January 2020 10:03)

    Hallo lieve Loes, ik zag je nog dansen laatst. Toen was je nog vol energie . Inderdaad zijn de dingen die de maatschappij drijven soms erg ver buiten onszelf. Het is nooit de bedoeling geweest dat we enige contest zouden winnen, het is inderdaad de bedoeling dat we Leven!!
    We vergeten het allemaal wel eens hoor, dus val je zelf niet hard.
    Je doet het immers fantastisch !
    Wow ik kan jullie gewoon voelen in je verhaal, heerlijk tussen de ezels.
    Veel liefs en een dikke kus
    Anneke

  • #3

    José (Saturday, 09 November 2019 13:42)

    Lieve Loes,
    Je boek in een adem uitgelezen, wat een bijzonder verhaal inspirerend moedig en soms herkenbaar.
    Zeer mooi en openhartig geschreven voor mij ben jij een echte Held!

    Geniet van het succes het komt jou !

    p.s
    de spreuk van deze week van Brené Brown geeft mij weer nieuwe kansen om te groeien dank zij jou lieve Loes wat wordt ik daar blij van!!!
    Heb een fijn weekend en graag weer tot maandagochtend.

  • #2

    Ria Nijman (Wednesday, 02 October 2019 22:21)

    Loes, ik heb je boek gelezen en binnen 3 dagen uit! Wilde door, nieuwsgierig. Heel goed geschreven en te lezen. Sommige dingen herkenbaar, ook hoe ik jou kende en misschien juist niet kende. Boeiend en enorm blij dat het leven je nu echt toe lacht, jij je echt goed voelt. Lieve groet uit Limmen.

  • #1

    José (Sunday, 28 April 2019 12:23)

    Lieve Loes, wat heb je weer een mooie blog geschreven! Het leven dat dieren en mensen doorgeven met alle kwetsbaarheid die daarbij hoort. Soms is het een kind die je los moet laten en waar de adem je in de keel kan stokken van spanning of het goed gaat. En soms is het een levenswerk dat het licht ziet en de wereld in gaat. Omringd door alle liefde en zorg . Wat een herkenbaarheid, dank je wel Loes.
    Je boek wordt prachtig! En ook dat zal weer veel herkenbaarheid geven.

Je bevrijden van het bekende heet sterven – pas dan leef je echt

 

Krishnamurti 

 

 

 

 

Als het bordje Glimlach

voor de ingang hangt,

is de tuin niet te bezoeken.

Designed by Ed&Loes