Rood met witte stippen


Op een herfstige middag slenter ik door het bos, luisterend naar het knisperen van de bladeren onder mijn voeten. Ik voel mij een beetje gek. Een vreemde in deze wereld. Plotseling hoor ik een eigenaardig geluid. Ik kijk om mij heen maar zie niets bijzonders, behalve een groep berkenbomen. Daar zijn meestal de vliegenzwammen te vinden, weet ik. Ik verlaat het pad en sluip dwars door het bos om de rood met witte paddenstoelen te zoeken. In de verte zie ik een grote. Hoewel ik vooruitkom, raak ik maar niet dichterbij, alsof het met mij mee beweegt. Dan hoor ik het geluid weer. Het lijkt op een roepen, maar het is zo vaag dat ik het in de wind sla.

“Niet in de wind slaan!” fluistert iets van heel dichtbij. Verschrikt kijk ik naar boven. “Nee, beneden moet je zijn.” Vlak bij mijn voeten zie ik de grote paddenstoel, die zo onbereikbaar leek. Hij wiegt heen en weer. Bovenop zit een heel klein mannetje met witte baard, rode puntmuts en ogen die dezelfde groene kleur hebben als zijn enorme pantoffels. 

“Jeetje!” is het enige dat ik uit kan roepen. “Wat is dit?”

“Nou zeg, je doet alsof je nog nooit een kabouter wippend op een paddenstoel hebt gezien? Ik woon hier al jaren, hoor.” 

“Heus?”

“Ja, en ik zie jullie al eeuwen door het bos sluipen.”

“O.”

“Heb je mijn broers en zussen al gezien?”

Ineens zie ik dat veel kabouters in alle soorten en maten om mij heen staan. Met hun reusachtige ogen en weelderige lach, kijken ze mij aan. Een beetje van mijn stuk schiet ik in een onbedaarlijk geproest dat het midden houdt tussen schaterlachen en niezen. Snel komt een kaboutervrouw op mij toe rennen zwaaiend met een rode zakdoek. 

“Nies gerust, hoor! Dat vinden wij helemaal niet erg,” piept ze luid. Lachend buk ik en pak de zakdoek van haar, waarmee ik de tranen van mijn wangen veeg. Zonder pardon trekt ze aan mijn schoenveters. “Kom mee, naar onze wijsneus. Hij zei al dat je zou komen.”

Tussen een verzameling grote en kleine vliegenzwammen zit een kabouter met een piepklein brilletje op zijn grote, donkere, bolle neus. Over zijn glazen heen kijkt hij mij liefdevol aan. Een schittering raakt mij. Beduusd kijk ik hem recht in zijn paarse ogen.

“Zo, ben je daar eindelijk. Kom bij mij zitten dan vertel ik je niets nieuws.” Nadat hij mij zijn naam heeft verteld, zegt hij “Weet je wat mij zo blij maakt? Dat steeds meer mensen vaker het bos bezoeken. Dankzij de Kroonna of hoe jullie dat ook noemen, hebben jullie de natuur herontdekt. Het is geen entertainment, maar een bron van puur genieten. Een enkele keer roep ik naar een voorbijganger. Je bent deze week de tweede bezoeker die ons ziet. Het is zo eenvoudig, gewoon door het bos wandelen en zijn. Dan heb je het ronduit goed met jezelf. O ja, vergeet mijn naam maar weer. Anonimiteit is weldadig.” 

Een minuutje laat hij zijn eigen woorden tussen ons in dwarrelen. Dan vervolgt hij kirrend: “Het is ronduit verrukkelijk hoe ik gekoppeld ben met iedereen die in mijn hart zit. Denk ik bijvoorbeeld aan jou dan voel ik onmiddellijk onze kostelijke verbinding. En ik weet dat jij dat ook voelt. Hiya! Als je gewoon leeft vanuit je hart is alles wat er gebeurt goed. Alles gebeurt met een reden, maar goddank hoeven we die niet te weten. Haya! Kom, en wieg met mij mee op deze paddenstoel. Die is groot genoeg voor jou. Echt! Spelen is goed voor de hersenen.”

Terwijl zijn woorden nog nagalmen in mijn hoofd, schuif ik naast hem op de paddenstoel die ineens reusachtig groot is. Of ben ik zelf klein geworden? Net als toen ik een kind was, vergeet ik de wereld om mij heen en geniet van het heen en weer wippen. Vrolijk zing ik met hem mee: “Het leven is zo gek nog niet, kijk maar om je hee… hee… heen!”

Er is geen tijd, alleen luchtigheid. Dronken van lichtheid stap ik van de paddenstoel af. Ik wil nog iets vragen, maar… ik ben het vergeten. Het doet er niet meer toe.

“Zo, ga nu maar weer naar huis,” hoor ik hem zeggen.

“Mag ik nog een keer terug komen?”

“Altijd! Je hoeft alleen maar aan ons te denken.”

En weg zijn ze. Plotseling weer alleen kijk ik naar de paddenstoelen, die er heel gewoon uitzien. Op mijn weg terug naar het wandelpad bedenk ik dat ik vanaf nu nooit meer door het bos kan lopen, zonder te denken aan… ehhh, wie waren het ook alweer? Het had iets te maken met rood met witte stippen… 

 

 

November 2020

 


Comments: 26
  • #26

    Rinia (Sunday, 08 November 2020 16:59)

    Lieve Loes,

    Wat een prachtige ervaring en wat heb je dit weer mooi opgeschreven. Het kan zo in een boek.
    Mooie foto’s ook, ga vooral zo door, ik geniet van je schrijfkunst.
    Liefs
    Rinia

  • #25

    Alice van der Steen (Sunday, 08 November 2020 07:54)

    Wauw geweldig wat een mooie belevenis, ik ga vanmiddag heerlijk wandelen in het bos en hoop dat ik deze wezens ook mag ontmoeten � wat leuk geschreven lieve Loes heb er nu al zin in,
    liefs Alice �

  • #24

    Selwyn Strijker (Wednesday, 14 October 2020 08:06)

    en Zó is het!

  • #23

    Gerda van www.madamerenarde.nl (Sunday, 04 October 2020 22:02)

    Dag lieve Loes,
    Ik ben geraakt door jouw mooi geschreven verhaal.
    Ik heb veel inspiratie opgedaan sinds 2 jaar bij Marlon van https://www.innerselftraining.nl/vrije-betaling, en vond haar vrije betaling regeling zo mooi dat ik dit overgenomen heb op mijn website, i.o.m. Marlon. Toen ik het haar vertelde, zei ze: "Prima dat je het overneemt van mij maar let op!! Koppel jouw eigenwaarde niet aan het bedrag wat mensen betalen." Wat een mooie waarschuwing, en wat sluit dit mooi aan bij jouw verhaal. Mooie levenslessen, ik ben dankbaar.
    warme groet
    Gerda

  • #22

    Rinia (Sunday, 06 September 2020 10:43)

    Lieve Loes, wat ontzettend mooi- en eerlijk geschreven. Je bent een prachtmens�.

  • #21

    Alice van der Steen (Sunday, 02 August 2020 13:22)

    Zo mooi en lief geschreven, fantastisch de natuur met alles wat er bloeit en groeit ik kom graag een kopje kruiden thee bij jou drinken als het gelegen komt, lieve groeten Alice van der Steen ���

  • #20

    Rinia (Sunday, 02 August 2020 10:42)

    Lieve Loes,

    Wat prachtig geschreven, je bent ook zo’n mooi en lief mens. Ik geniet van je blogs.

  • #19

    John (Monday, 06 July 2020 22:21)

    Prachtig beschreven Loes. Fijn om er net zo in te staan.

  • #18

    Lia de Haas (Monday, 06 July 2020 14:54)

    Uit mijn hart gegrepen . Ik vlieg met je mee !!!!!

  • #17

    Lia (Monday, 04 May 2020 15:54)

    Weer mooi geschreven . Zo sta ik er dus ook (nog steeds) in. Ik was net bij een vriendin , zij is zo bang ,en blijft alles poetsen , al kijk je er maar naar .Goed dat je weer bent begonnen met les geven . Ik ga ook naar yoga . Met nog 1 persoon , de rest gaat via skype , niet mijn ding.
    Ik ben benieuwd hoever we bij je volgende blog zijn . Hopelijk is het dan wat gezelliger
    Liefs ,
    Lia

  • #16

    Sandra Koot (Saturday, 04 April 2020 23:17)

    Heel mooi Loes, dankjewel ��

  • #15

    Henny de wit (Saturday, 14 March 2020 14:23)

    Super mooie blog Loes, diep doorvoelt, kan helemaal met je mee. Heb er van genoten. En ben blij voor jou dat het goed met je gaat en dat je het fijn hebt gehad in Portugal. Liefs en tot ziens. Henny.

  • #14

    Nelly (Sunday, 09 February 2020 09:20)

    Lieve Loes,
    Fijn te lezen dat alle emoties er mogen zijn en de balans daarin groeiende is.
    Wens je vele oases van rust en balans,
    ook in het hier en nu.
    Dikke knuffel�

  • #13

    Sandra (Saturday, 08 February 2020 23:45)

    Wat mooi Loes ��

  • #12

    Alice van der Steen (Saturday, 08 February 2020 10:16)

    Lieve Loes, wat prachtig verteld wat heerlijk dat het goed gaat met jou. Heerlijk genieten en voelen in Portugal en het verhaal over de prachtige ezels daar moest ik wel even om huilen zo liefdevol, wij kunnen zoveel leren van alle prachtige dieren op aarde veel liefs, ��

  • #11

    Peter (Tuesday, 14 January 2020 19:55)

    Hoi Loes,
    Laatst vroeg iemand die ik een 50 jaar niet had gezien, en Peter hoe is jou leven gegaan.
    Ik antwoordde Tja ik heb een hoop geleerd.
    En leren doe je alleen als je het leven oppakt en verdomd veel fouten maakt.
    En uiteraard zijn er dan heel hele hoop mensen die zelden iets hebben ondernomen en totaal geen inleving kunnen opbrengen in een andere aanpak van zaken en met enorm veel kritiek jou kunnen bekritiseren.
    Maar uiteindelijk hebben deze mensen wel jou zogenaamde fouten of manier van aanpak waargenomen en dat komt er op neer dat jij al deze mensen enorm veel geleerd heb.
    En dat is toch ook iets om trots op te zijn.
    Elk mens die je in je leven ontmoet betekent, of heeft iets voor je betekent. ( alleen kom je er vaak te laat achter) groet Peter

  • #10

    Anneke (Monday, 13 January 2020 10:03)

    Hallo lieve Loes, ik zag je nog dansen laatst. Toen was je nog vol energie . Inderdaad zijn de dingen die de maatschappij drijven soms erg ver buiten onszelf. Het is nooit de bedoeling geweest dat we enige contest zouden winnen, het is inderdaad de bedoeling dat we Leven!!
    We vergeten het allemaal wel eens hoor, dus val je zelf niet hard.
    Je doet het immers fantastisch !
    Wow ik kan jullie gewoon voelen in je verhaal, heerlijk tussen de ezels.
    Veel liefs en een dikke kus
    Anneke

  • #9

    marjanq (Sunday, 08 December 2019 08:00)

    mooi verhaal Loes!
    jaaa...dat steeds " getest " worden...dat herken ik zo goed ook...
    je krijgt steeds situaties ...waarin je op nieuw de kans krijgt om je kracht en eigenwaarde te versterken...juist door allerlei "plagerijtjes" van t universum...
    ik denk dat ik soortgelijke processen als jij heb meegemaakt...
    grappig..ik heb dus nog niet eens je boek kunnen lezen.. maar uit jouw bovenstaand verhaal herken ik al veel...
    en...ik geniet ook zo intens van mijn warme holletje...binnen!
    hou vol lieverd!... je bent een prachtmens!!
    tot gauw ziens hoop ik weer!!

  • #8

    Alice van der Steen (Saturday, 09 November 2019 19:30)

    Super leuk geschreven verhaal en helemaal waar.
    Ik doe het al redelijk goed maar na deze wijze les ga ik nog beter mijn best doen en misschien wel een compost hoop creëren �
    Dank je Loes❤️

  • #7

    José (Saturday, 09 November 2019 13:42)

    Lieve Loes,
    Je boek in een adem uitgelezen, wat een bijzonder verhaal inspirerend moedig en soms herkenbaar.
    Zeer mooi en openhartig geschreven voor mij ben jij een echte Held!

    Geniet van het succes het komt jou !

    p.s
    de spreuk van deze week van Brené Brown geeft mij weer nieuwe kansen om te groeien dank zij jou lieve Loes wat wordt ik daar blij van!!!
    Heb een fijn weekend en graag weer tot maandagochtend.

  • #6

    Ria Nijman (Wednesday, 02 October 2019 22:21)

    Loes, ik heb je boek gelezen en binnen 3 dagen uit! Wilde door, nieuwsgierig. Heel goed geschreven en te lezen. Sommige dingen herkenbaar, ook hoe ik jou kende en misschien juist niet kende. Boeiend en enorm blij dat het leven je nu echt toe lacht, jij je echt goed voelt. Lieve groet uit Limmen.

  • #5

    Ruud (Sunday, 18 August 2019 20:21)

    Erg inspirerend om te lezen . Moedig om je zelf zo bloot te geven .
    Zeer bijzonder
    Ruud

  • #4

    José (Sunday, 28 April 2019 12:23)

    Lieve Loes, wat heb je weer een mooie blog geschreven! Het leven dat dieren en mensen doorgeven met alle kwetsbaarheid die daarbij hoort. Soms is het een kind die je los moet laten en waar de adem je in de keel kan stokken van spanning of het goed gaat. En soms is het een levenswerk dat het licht ziet en de wereld in gaat. Omringd door alle liefde en zorg . Wat een herkenbaarheid, dank je wel Loes.
    Je boek wordt prachtig! En ook dat zal weer veel herkenbaarheid geven.

  • #3

    Helen (nicht) (Sunday, 21 April 2019 22:42)

    Mooi en herkenbaar...
    Dankje, fijn dat je dit deelt.
    Veel liefs xxx

  • #2

    Rinia (Sunday, 21 April 2019 21:53)

    Lieve Loes,

    Wat mooi verwoord. Je beschrijft alles zo mooi en zo echt.

    Liefs
    Rinia

  • #1

    Ineke Ratsma (Sunday, 21 April 2019 17:57)

    Lieve Loes, Dank weer voor je mooi blog. Telkens weer zo herkenbaar voor mij alleen jij schrijft het zo mooi op. De titel van je boek is pakkend. Ben zo benieuwd en nieuwsgierig naar wat je hebt geschreven. Ik wacht rustig af tot het de wijde wereld in komt. Liefs Ineke

marjanq (Monday, 04 May 2020 07:51)

mooi verhaal Loes...en heel herkenbaar!!
ik volg ook mijn eigen wijsheid...
en geniet enorm..van nix meer hòeven...en helemaal mijn eigen tijd indelen...doen waar ik alleen zelf zin in heb...met in acht nemen van afstand...
zelfs op bezoek bij mijn kleindochtertje..in hun tuin...op afstand!!!...is al n paar keer mogelijk gebleken...��
maar...ik mis wel heel erg...dat ik haar dan niet mag knuffelen...��
dat is het enige nadeel voor mij persoonlijk nu..
ik hoop..en bid..dat deze crisis wel een kentering brengt..
dat we nu vanuit solidariteit met elkaar gaan leven..en niet meer met alleen maar dollartekens in de ogen 
en..dat we weer gaan zòrgen ..voor moeder aarde..ipv haar uitbuiten.
fijn dat je gewoon doorgaat met je lessen in de duinen..Loes!
bizonder!!
hou vol allemaal!!
liefs, marjanq

 

Hans Reijgwart (Sunday, 16 June 2019 14:05)

Hallo Loes,
Ik volg je blog met veel belangstelling. Het is mij inmiddels wel duidelijk dat ik nu met een andere Loes te maken heb, dan bij onze laatste ontmoeting. Ik heb het gevoel dat je uitstekend in je vel zit - als een vis in het water. Ik ben zeer benieuwd naar je boek, met name het gedeelte over onze gezamenlijke werkgever, die toch eigenlijk de aanzet heeft gegeven tot de persoon die je nu bent.
Een verzoek: zou je op je mailinglist ... willen zetten? Dit is een vriendin van ons die vergelijkbare problemen heeft gehad en die ik jou mail altijd doorstuur.
Liefs en groetjes,
Hans

 

Je bevrijden van het bekende heet sterven – pas dan leef je echt

 

Krishnamurti 

 

 

 

 

Als het bordje Glimlach

voor de ingang hangt,

is de tuin niet te bezoeken.

Designed by Ed&Loes