De boel de boel

Sinds midden december vertoef ik weer met mijn lief in een warmer oord, om de kille Hollandse winter te ontvluchten. Wij zijn in Portugal beland, op het landgoed van twee Nederlandse vrouwen die zich vol overgave inzetten voor mens en dier. Ons huisje - een Engelse stacaravan met aanbouw - staat aan de rand van het bos. Iedere ochtend ontbijten we samen met alle vogeltjes die ons omringen, en vanaf een uur of elf komen de vijf ezels aansjokken die het weilandje bewonen waar wij op uitkijken. Ik weet het, het is afzien, maar het is voor een goed doel, zullen we maar zeggen. 

 

Een van de vrouwen, Inge, vertelde tijdens onze welkomstlunch dat er onder deze Portugese grond heel veel kleine aardbevingen zijn, die wij niet of nauwelijks kunnen voelen. Fysiek dan misschien niet, maar mentaal klaarblijkelijk des te meer. Sinds ik hier ben overheerst het verlangen naar ‘zijn’. Geen plannen meer maken, maar puur het moment ervaren en daarmee werken. Dit verlangen komt natuurlijk niet alleen voort uit de beweeglijke Portugese ondergrond. Het afgelopen jaar heb ik met het publiceren en de promotie van mijn boek bijna ongemerkt weer erg veel hooi op mijn vork genomen. Het toppunt in de vorm van de verkiezingen van IJmonder van het jaar 2019 vormden de spreekwoordelijke druppel die mijn emotionele emmertje deed overlopen.

 

Hier in het zonnetje van Portugal lukt het mij de wirwar van mijn gevoelens te ontrafelen. Zo moet ik erkennen dat ik veel gevoeliger ben voor kritische reacties op mijn boek, dan ik voor mijzelf wilde toegeven. De vele complimenten en loftuitingen - die ik gelukkig ook heb ontvangen - verdwenen naar de achtergrond door die paar minder positieve berichten. De erg zuinige recensie van de Nederlandse Bibliotheken knaagde aan mijn zelfvertrouwen. Waarom begrijpen mensen toch niet dat ik heb willen duiden dat het hele proces nodig was om tot mijzelf te komen? Zonder er controle over te hebben, begon ik ernstig te twijfelen aan de kwaliteit van mijn boek. Had ik het niet anders moeten doen? Korter? Andere stijl? 

 

Met de verkiezingen voor IJmonder van het jaar 2019 gaf het universum mij allerlei hints om mij duidelijk te maken dat het genoeg was. Dat ik de boel gewoon de boel moest laten. Wat ik ook deed om stemmen te winnen, niets leek te werken en de ene hindernis na de andere werd opgeworpen. De website waar gestemd kan worden, is erg gebruiksonvriendelijk. Internet hier in Portugal viel op cruciale momenten uit en ook het plaatsen van een afbeelding op mijn LinkedIn-posting lukte niet. Daarbij kwam dat mijn ambassadeur weinig of geen tijd had en bovendien nog eens een sterfgeval in de familie had. TV Heemskerk wilde mij op stel en sprong interviewen, maar ja, ik zit in Portugal. 

 

Mijn emmertje liep uiteindelijk over tijdens een wandeling door onze prachtige bosrijke omgeving in de Algarve. Plotseling zag ik het helder. Hoewel ik al drie jaar arbeidsongeschikt ben, ben ik mijzelf weer eens voorbij gerend. En dat alles voor een boek, voor wat ik als ‘mijn missie’ beschouwde. Ineens realiseerde ik mij dat ik weer eens een verkeerde afslag had genomen, en mij liet dirigeren door het ‘moeten’. Niets wat mijn boek onder aandacht kon brengen, mocht ik voorbij laten gaan. Het onderste uit de kan moest ik halen!

Weer bij ons huisje sprak ik het allemaal hortend en stotend uit tegen mijn lief, die subtiel suggereerde dat ik misschien weer in een ‘mini-burn-out’ zat. Ja, verdomd! Had ik het nou nog niet geleerd, dan?! Nog veel erger dan een ezel! 

 

Wat ik het komende jaar ga doen? Ik laat de boel de boel en vertrouw volledig op het universum. Geen verkiezingen meer voor mij, niet meer achter recensenten aanjagen. Net als de ezels, met wie wij hier voor de deur dagelijks onze privé knuffelsessie hebben, ga ik staan waar ik wil staan en lopen wanneer ik wil lopen, en door het stof rollebollen als ik daar zin in heb. Ezels ‘zijn’. Ezels laten de boel de boel, zonder enige scrupules of gêne. 2020 wordt voor mij het jaar van de Ezel!

 

Januari 2020

 

P.s.

Inge, een van onze gastvrouwen hier, schrijft ook blogs. Die gaan over hun coachingspraktijk met hun ezels. Daarbij zijn de ezels de echte coaches en Inge en Nell de zogeheten co-coaches. Inge en ik hebben afgesproken elkaars blogs te gaan promoten. In dat verband wijs ik graag op een nieuwe rubriek op mijn website: Ezelwijsheid. Hier kun je de meest recente blogs van Inge lezen. Aangrijpende, wijze en aandoenlijke verhalen. Doen hoor!

 


Comments: 11
  • #11

    Peter (Tuesday, 14 January 2020 19:55)

    Hoi Loes,
    Laatst vroeg iemand die ik een 50 jaar niet had gezien, en Peter hoe is jou leven gegaan.
    Ik antwoordde Tja ik heb een hoop geleerd.
    En leren doe je alleen als je het leven oppakt en verdomd veel fouten maakt.
    En uiteraard zijn er dan heel hele hoop mensen die zelden iets hebben ondernomen en totaal geen inleving kunnen opbrengen in een andere aanpak van zaken en met enorm veel kritiek jou kunnen bekritiseren.
    Maar uiteindelijk hebben deze mensen wel jou zogenaamde fouten of manier van aanpak waargenomen en dat komt er op neer dat jij al deze mensen enorm veel geleerd heb.
    En dat is toch ook iets om trots op te zijn.
    Elk mens die je in je leven ontmoet betekent, of heeft iets voor je betekent. ( alleen kom je er vaak te laat achter) groet Peter

  • #10

    Anneke (Monday, 13 January 2020 10:03)

    Hallo lieve Loes, ik zag je nog dansen laatst. Toen was je nog vol energie . Inderdaad zijn de dingen die de maatschappij drijven soms erg ver buiten onszelf. Het is nooit de bedoeling geweest dat we enige contest zouden winnen, het is inderdaad de bedoeling dat we Leven!!
    We vergeten het allemaal wel eens hoor, dus val je zelf niet hard.
    Je doet het immers fantastisch !
    Wow ik kan jullie gewoon voelen in je verhaal, heerlijk tussen de ezels.
    Veel liefs en een dikke kus
    Anneke

  • #9

    marjanq (Sunday, 08 December 2019 08:00)

    mooi verhaal Loes!
    jaaa...dat steeds " getest " worden...dat herken ik zo goed ook...
    je krijgt steeds situaties ...waarin je op nieuw de kans krijgt om je kracht en eigenwaarde te versterken...juist door allerlei "plagerijtjes" van t universum...
    ik denk dat ik soortgelijke processen als jij heb meegemaakt...
    grappig..ik heb dus nog niet eens je boek kunnen lezen.. maar uit jouw bovenstaand verhaal herken ik al veel...
    en...ik geniet ook zo intens van mijn warme holletje...binnen!
    hou vol lieverd!... je bent een prachtmens!!
    tot gauw ziens hoop ik weer!!

  • #8

    Alice van der Steen (Saturday, 09 November 2019 19:30)

    Super leuk geschreven verhaal en helemaal waar.
    Ik doe het al redelijk goed maar na deze wijze les ga ik nog beter mijn best doen en misschien wel een compost hoop creëren �
    Dank je Loes❤️

  • #7

    José (Saturday, 09 November 2019 13:42)

    Lieve Loes,
    Je boek in een adem uitgelezen, wat een bijzonder verhaal inspirerend moedig en soms herkenbaar.
    Zeer mooi en openhartig geschreven voor mij ben jij een echte Held!

    Geniet van het succes het komt jou !

    p.s
    de spreuk van deze week van Brené Brown geeft mij weer nieuwe kansen om te groeien dank zij jou lieve Loes wat wordt ik daar blij van!!!
    Heb een fijn weekend en graag weer tot maandagochtend.

  • #6

    Ria Nijman (Wednesday, 02 October 2019 22:21)

    Loes, ik heb je boek gelezen en binnen 3 dagen uit! Wilde door, nieuwsgierig. Heel goed geschreven en te lezen. Sommige dingen herkenbaar, ook hoe ik jou kende en misschien juist niet kende. Boeiend en enorm blij dat het leven je nu echt toe lacht, jij je echt goed voelt. Lieve groet uit Limmen.

  • #5

    Ruud (Sunday, 18 August 2019 20:21)

    Erg inspirerend om te lezen . Moedig om je zelf zo bloot te geven .
    Zeer bijzonder
    Ruud

  • #4

    José (Sunday, 28 April 2019 12:23)

    Lieve Loes, wat heb je weer een mooie blog geschreven! Het leven dat dieren en mensen doorgeven met alle kwetsbaarheid die daarbij hoort. Soms is het een kind die je los moet laten en waar de adem je in de keel kan stokken van spanning of het goed gaat. En soms is het een levenswerk dat het licht ziet en de wereld in gaat. Omringd door alle liefde en zorg . Wat een herkenbaarheid, dank je wel Loes.
    Je boek wordt prachtig! En ook dat zal weer veel herkenbaarheid geven.

  • #3

    Helen (nicht) (Sunday, 21 April 2019 22:42)

    Mooi en herkenbaar...
    Dankje, fijn dat je dit deelt.
    Veel liefs xxx

  • #2

    Rinia (Sunday, 21 April 2019 21:53)

    Lieve Loes,

    Wat mooi verwoord. Je beschrijft alles zo mooi en zo echt.

    Liefs
    Rinia

  • #1

    Ineke Ratsma (Sunday, 21 April 2019 17:57)

    Lieve Loes, Dank weer voor je mooi blog. Telkens weer zo herkenbaar voor mij alleen jij schrijft het zo mooi op. De titel van je boek is pakkend. Ben zo benieuwd en nieuwsgierig naar wat je hebt geschreven. Ik wacht rustig af tot het de wijde wereld in komt. Liefs Ineke

Hans Reijgwart (Sunday, 16 June 2019 14:05)

Hallo Loes,
Ik volg je blog met veel belangstelling. Het is mij inmiddels wel duidelijk dat ik nu met een andere Loes te maken heb, dan bij onze laatste ontmoeting. Ik heb het gevoel dat je uitstekend in je vel zit - als een vis in het water. Ik ben zeer benieuwd naar je boek, met name het gedeelte over onze gezamenlijke werkgever, die toch eigenlijk de aanzet heeft gegeven tot de persoon die je nu bent.
Een verzoek: zou je op je mailinglist ... willen zetten? Dit is een vriendin van ons die vergelijkbare problemen heeft gehad en die ik jou mail altijd doorstuur.
Liefs en groetjes,
Hans

Je bevrijden van het bekende heet sterven – pas dan leef je echt

 

Krishnamurti 

 

 

 

 

Als het bordje Glimlach

voor de ingang hangt,

is de tuin niet te bezoeken.

Designed by Ed&Loes